Lord Byron

Autor: Korsarza (1814), Narzeczonej z Abydos (1813), Więzienia Chillonu (1816), Mazeppy (1819),  Giaura(1813), Wędrówek Childe Harolda (1812, 1816, 1818), Don Juana (1819-1824), Kaina (1821), Manfreda(1817), Marino Faliero(1820), Dwóch Foscarich (1821), Beppo (1818), Wizji sądu (1822) i Wieku brązu (1823).
Wybitny poeta angielski, idol epoki, awanturnik i skandalista. Urodził się 22 stycznia 1788 r.


Jego dziadkiem był „Burzliwy Jack” – oficer marynarki i podróżnik, ojcem zaś „Szalony Jack”. Zanim jednak „Szalony Jack” poznał matkę Georga, związał się z inną, bogatą kobietą, z którą uciekł do Francji. Tam przyszła na świat Augusta – niesławna siostra przyrodnia Byrona. Po powrocie do Anglii, „Szalony Jack” związał się z kolejną bogaczką – Catherine Gordon. To właśnie ta mało atrakcyjna Szkotka została matką Georga Gordona Byrona. Poeta dosłownie urodził się w czepku, tzn. dziecko przyszło na świat spowite w worek płodowy. Ponad to,  Byron od urodzenia cierpiał na uwiąd mięśnia łydki, oraz deformację prawej stopy. Kalectwo to przysporzyło mu w dzieciństwie wiele cierpienia, ponieważ jego matka szukała pomocy u znachorów, którzy nieudolnie próbowali naciągnąć przykurczone mięśnie jego nogi. Mimo to, później młody Byron wykazał się siłą charakteru, która nie pozwoliła poddać się kalectwu. Młodzieniec zaczął uprawiać sporty. Osiągną dobre wyniki w jeździectwie, pływaniu i boksie. Oprócz tego nauczył się chodzić tak, że jego kalectwo było niewidoczne.
Gdy Byron ukończył 2 lata, jego ojciec opuścił rodzinę.

Czy chłopiec, którego ojciec i dziadek nosili przydomki „Szalony” i „Burzliwy”, mógł być cichym i spokojnym młodzieńcem? Oczywiście, że nie! Po odziedziczeniu tytułu, Byron staje się wyjątkowo pewny siebie i wręcz arogancki. Zarówno w ekskluzywnej szkole Harrow, jak i na uniwersytecie w Cambrige, Byron dba by dumnie reprezentować rodzinny, buntowniczy charakter. Gdy w akademiku zabroniono mu trzymać psa, George na to miejsce przyprowadza sobie niedźwiedzia. Oprócz innych, podobnych, incydentów, Byron wytrwale uprawia sporty, oraz zaczyna pisać swoje pierwsze poematy.
Życie towarzyskie młodego Byrona, jest wyjątkowo bogate. Łatwo nawiązuje przyjaźnie i romanse. Nocami w swoim zamku, urządza zabawy dla swoich kolegów, oraz pracujących tam dziewcząt. A żeby atmosfera imprez była odpowiednio dramatyczna, ponoć podawał swoim gościom wino w pucharze z ludzkiej czaszki, oprawionej w złoto. Nocami zaś, gdy wszyscy już śpią, poeta pisze…

W trakcie jednej z takich, podobnych nocy powstał „Frankenstein”. Byron wraz ze swoimi przyjaciółmi: P. B. Shelley, jego przyszłą żoną Mary Godwin, jej siostrą Clarie Clairmont, oraz  dr Johnem Polidori, przebywał w Villa Diodati. Pogoda na zewnątrz była okropna, deszcz bębniący w szyby i wyjący wiatr. Zgromadzeni, znudzeni ludzie „umilali” sobie czas, czytając powieści o duchach. Aż wreszcie Byron, którego wyraźnie owe opowieści nie bawiły, zaproponował konkurs na najlepszą makabreskę. Zanim jednak udali się spać, rozważali teorię obudzenia do życia prądem elektrycznym istoty ludzkiej, złożonej z martwych kawałków innych, ludzkich ciał. Ten ponury obraz utkwił w głowie Mary Godwin, która nie spała zbyt spokojnie tej nocy. Wizja „Frankensteina” zaowocowała na drugi dzień napisaniem książki, którą wkrótce wydano.

Po ukończeniu 21 roku życia Byron zasiadł w Izbie Lordów. Nie zagrzał tam jednak zbyt długo miejsca. Jego niespokojny duch domagał się przygód i tak wkrótce Byron wyruszył w podróż na południe Europy. Pierwszym krajem, w którym poeta się doskonale zaaklimatyzował, była Grecja. To tutaj zaczął pisać „Wędrówki Chille Harolda”. W tamtych czasach Grecja była pod rządami Turcji. Władzę na tych terenach sprawował tyran Ali Pasza, który szybko zwrócił uwagę na pięknego młodzieńca. Byron pomimo, że był biseksualny nie skorzystał z okazji i zdołał się zręcznie wymówić. Potem rozpoczął swoją podróż statkiem, który rozbił się u wybrzeży Albanii. Tam, ocalały poeta trafił do bandy rzezimieszków, z którymi pozostał w dobrej komitywie. Rozbójnicy eskortowali Byrona aż do Missolonghi. Ponownie przebywając w Grecji, nasz bohater zainteresował się ruchem patriotycznym, mającym wyzwolić nękanych Greków  spod władzy tureckiej. Oprócz tego, poeta znowu zaczął wieść bogate życie towarzyskie. Jedna z opowieści mówi, że uratował on pewną młodą dziewczynę, którą chciano ukarać za cudzołóstwo z chrześcijaninem. Kara ta polegała na zaszyciu żywej kobiety w płóciennym worku i wrzuceniu jej do Morza Egejskiego. Byron widząc ludzi niosących szamoczący się worek w kierunki morza, postanowił ich przekupić i uwolnić nieszczęsną istotę. Podobno w dziewczynie rozpoznał jedną ze swych kochanek.
W 1812 roku Byron postanawia wrócić do ojczyzny, oraz… Do polityki. Jego poglądy są raczej lewicowe i młody człowiek chętnie staje w obronie pokrzywdzonych pracowników. Niestety jego działania polityczne zostają bez echa. Za to, w tym samym czasie, odnosi swój pierwszy sukces poetycki. „Wędrówki Chille Harolda” spotkały się z wyjątkowo dobrym przyjęciem i jednocześnie otwierały mu drzwi do najbardziej eleganckich salonów w Londynie. Młody, przystojny mężczyzna  ponownie zaczyna przyjmować postawę ekscentryka, zawsze ubranego na czarno i żywiącego się wyłącznie herbatnikami i wodą sodową. Swoją ascetyczną dietę, potajemnie uzupełniał w mało popularnych pubach, gdzie pochłaniał olbrzymie porcje mięsa i ziemniaków.
Oczywiście jego popularność miała duży wpływ na jego życie towarzyskie. Jednakże pobłażliwy Londyn spoglądał na jego romanse z mężatkami przez palce. By wywołać skandal i zasłużyć sobie na miano wyrzutka społeczeństwa, Byron musiał dopuścić się znacznie gorszego występku…
 
W 1813 roku Byron, otwarcie związał się ze swoją przyrodnią siostrą – Augustą Leigh, którą miał nazwać swoim alter ego. Artysta uważał, że oto nareszcie udało mu się stworzyć doskonały związek z drugą istotą ludzką. Poeta podobno był ojcem dziewczynki, którą urodziła Augusta.
Skandal jaki wybuchł próbował później złagodzić żeniąc się z młodą, niedoświadczoną Anabell Milblanke. Małżeństwo przetrwało rok i zaowocowało narodzinami córki. Młoda żona jednak opuściła Byrona, nie mogąc znieść jego zachowania.
Potem, po przypadkowy spotkaniu Augusty i Byrona w publicznym miejscu, Londyńska socjeta na dobre odwróciła się od poety. Nie zostało mu nic innego jak ponowny wyjazd za granicę.
Zanim jednak ponownie wypłynął na południe przez moment przebywał w porcie Dover. Jego zła sława powodowała, że panie z towarzystwa powodowane niezdrową ciekawością przebierały się za pokojówki, by móc zobaczyć go w hotelu, w którym się zatrzymał.
Anglię opuścił w 1816 r. Najpierw osiadł w Wenecji, gdzie jak poprzednio prowadził hulaszczy tryb życia, pisał poezje, oraz… Romansował. Jego ostatnią miłością była mężatka – hrabina Teresa Guccioli, z którą spotykał się w urokliwych, romantycznych miejscach. Mimo to, artysta coraz bardziej pogrążał się w melancholii i fascynacji śmiercią. Utrata bliskich osób pogłębiła w nim uczucie wewnętrznej pustki, którą starał się zagłuszyć alkoholem, oraz … Pisaniem poezji. Po pewnym czasie poeta znowu wyrusza w podróż i przyłącza się do powstańców greckich, a jego melancholijny nastrój znika. Pomimo, że sytuacja w obozie partyzanckim jest trudna, Byronowi parokrotnie udaje się nad nią zapanować i uciszyć wewnętrzne konflikty. Jednak, dla tego niezwykłego człowieka, nadchodzi wreszcie nieuchronny koniec. Przemoczony i zziębnięty po długiej jeździe w deszczu, zaczyna chorować na przewlekłą gorączkę. Pomimo protestów pacjenta, wezwany lekarz upuszcza mu krwi. Osłabiony organizm mężczyzny, nie jest w stanie dłużej się bronić. Byron miał czasem żartować mówiąc: „Lancet zabił więcej ludzi, niż lanca”. Jak na ironię losu, to właśnie lancet pogarsza jego stan. Po tygodniach choroby, w 1824 roku, Byron wreszcie umiera. Jest właśnie 19 kwietnia – rocznica śmierci jego córki. W swoich ostatni słowach mówi, że nie boi się umierać, gdyż życiem i tak rozkoszował się ponad miarę.

Napisano na podstawie książki: „Wielkie zagadki przeszłości” Wydawnictwa Reardest Digest. Zdjęcie portretu poety, pochodzi z wikipedi.